Aan het woord: Ursula Meier over L’Enfant d’en Haut

L'Enfant d'En Haut

O Brother

Zondagavond. Zwitsers. Zilveren Beer. Een jolige zin zou hieruit voort kunnen vloeien, maar ik ga die jullie wijselijk besparen… Ik hou hou het er liever gewoon op dat afgelopen weekend in de Sphinx de avant-première plaats vond van L’Enfant d’En Haut, de jongste worp van cineaste Ursula Meier. Twee maand geleden mocht deze Zwitserse cineaste een Zilveren Beer in ontvangst nemen en ook op andere festivals overal ter wereld wordt haar film met open armen ontvangen. Nu hebben we niet alle dagen zulk een hoog bezoek en dus kropen we maar wat graag uit onze luie zondagavond zetel om mevrouw Meier te interviewen!

Audio

Dag Ursula en welkom in Gent! Is het jouw eerste bezoekje aan onze stad?

Nee, helemaal niet! Ik heb namelijk in België gestudeerd, in Louvain-la-Neuve, en ik bezocht toen wel vaker andere steden en plaatsen in België. Gent dus ook, en vaak eigenlijk, want er is hier altijd wel iets te doen op cultureel vlak.

O Brother

Dat horen we graag! Is het een lange promo-tour, en vind je dit een leek deel van het film-maken, of is dit iets dat je liever uit de weg gaat?

Goh, we zijn nog maar net vertrokken, dus je stelt me die vraag beter nog eens binnen zes maand! (lacht) Maar voorlopig vind ik het best wel boeiend. Ik was onlangs nog in Buenos Aires en eind dit jaar is er een festival in Korea, en tussenin wordt de film ook uitgebreid verdeeld in gans Europa. Nee, ik mag echt niet klagen, want op het filmfestival van Berlijn kreeg ik zoals je wellicht weet die Zilveren Beer, nota bene uit handen van Mike Leigh! Ik ontmoette er ook andere grote cineasten als François Ozon. En uit die ontmoetingen en gesprekken en interviews leer ik altijd veel bij dus ik ga zeker niet zeggen dat ik het niet leuk vind!

Kan je in het kort de film schetsen voor onze lezers?

L’Enfant d’en Hautgaat over Simon, een twaalfjarig jongetje dat samen woont met z’n grote zus in een grauw appartementsblok, aan de voet van een mondain skioord in Zwitserland. Elke dag trekt vanuit de vallei met een skilift naar boven om te gaan stelen. Ski’s, brillen, handschoenen, alles wat hij kan meepikken neemt hij mee, en verkoopt hij dan achteraf door aan de hoogste bieder. Daarnaast is het ook het verhaal van de moeizame liefde tussen twee jonge mensen. Een liefde die zeker wel aanwezig is, maar doordat het zo jonge mensen zijn, zijn ze niet echt in staat die liefde te tonen of uit te spreken.

O Brother

Waar komt het idee van de dief vandaan? Lag dat al oorspronkelijk vast?

Ja. Toen ik het schreef dacht ik eerst dat ik een compleet nieuw verhaaltje aan het uitvinden was, maar toen viel het me in dat ik eigenlijk een herinnering aan het beschrijven was! Ik ben namelijk afkomstig uit het Jurageberchte en ging al van jongs af aan skiën. Toen ik als kind met m’n vriendjes ging skiën was er altijd ook een jongetje die in het skigebied rondhing, zonder echt zelf te skiën. M’n vriendjes zeiden me dat het een dief was en dat ik goed op m’n spullen moest letten.  Ik vroeg me af wie die jongen was en waarom hij die spullen zou stelen…en blijkbaar is die jongen onbewust dit verhaal binnengeslopen. En ik die dacht dat ik veel fantasie had!

Kacy Mottet Klein speelt de hoofdrol en deed eerder ook al mee in Home, uw vorige film. Waar vond u hem, en waarom werkt u er opnieuw mee samen?

Gewoon omdat het zo een heerlijk spontane acteur is! En ook omdat ik wou zien hoe hij het er als twaalfjarige zou van afbrengen. In Home speelde hij een 7-jarige en kon hij nog onbezorgd een kind spelen. Hier is hij al twaalf en is ook z’n rol van dief heel wat serieuzer. Er kwam dan ook heel wat acteursregie en heel erg veel herhaling aan te pas, tot hij helemaal dolgedraaid was! (lacht) Maar uiteindelijk deed hij het echt fantastisch.

O Brother

Was Gillian Anderson, die we allemaal kennen als Scully uit X-files, een bewuste keuze? En had ze sterallures?

Ik zocht iemand die wel bekend was, maar toch niet zo overdreven een ster was. Iemand waarvan je tijdens de film kon zeggen, ik ken die van ergens! Ze moest in ieder geval de ideale moeder kunnen spelen voor Simon, een sprookjes moeder bijna, voor een kind die geen moeder heeft. De casting director had dan contact opgenomen met Gillian en het scenario op gestuurd en ook m’n vorige film, Home, en als bij wonder zei ze ja! En om op je vraag te antwoorden of ze sterallures had: helemaal niet! Net zoals Martin Compston trouwens, toch ook geen onbekende naam, want hij speelde eerder al in onder meer Sweet Sixteen van Ken Loach. Beiden deden ze mee, niet omwille van hun persoonlijke rol in de film, die uiteindelijk niet zo groot was, maar omdat ze geloofden in het project.

De muziek is van John Parish, de producer van onder meer PJ Harvey. Hoe ben je met hem in contact gekomen?

Ik wou er eerst geen soundtrack onder zetten, zoals in m’n vorige film, die een uiteenlopende mix van bekende nummers bevatte. Voor deze film wou ik aanvankelijk een soundtrack van stilte en van gefluister en geschreeuw. Bij het monteren vond m’n producente echter dat we muziek nodig hadden om het verhaal beter te kunnen vertellen. En we kwamen allebei al snel uit bij sobere gitaarmuziek. Nu luisterde ik bij het maken nogal vaak naar PJ Harvey, en toen ik het nummer Girl van haar en John Parish hoorde, wist ik wat ik wou! Ik heb toen persoonlijk contact met hem genomen en Home laten zien, en ook hij was enthousiast om mee te werken.

Je bent best populair bij filmcritici. Is het daarom makkelijker om films te maken, of wordt het daardoor net lastiger, omdat je de lat ook steeds hoger begint te leggen?

De lat ligt voor mezelf sowieso hoog, dus dat valt best mee. Ik voel dus echt geen druk van buitenaf, de enige druk die ik voel komt van mezelf.

Kan je tot slot al iets kwijt over een mogelijk volgend project?

Voorlopig is er nog niks concreet. Ik heb veel ideeën, maar ik ben iemand die zich door z’n instinct en z’n verlangen laat leiden. Het idee dat dus het meest aan m’n been zal trekken zal dus het volgende project worden, maar voorlopig is dat er nog niet.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.