Review: Oh Boy

Oh Boy

Schiwago Film

Rating: ★★★☆☆

Je hoeft tegenwoordig geen gepensioneerd oudje te zijn om fronsend te zuchten: “Waar gaan we naartoe!” De wereld draait dol aan een duizelingwekkend tempo en de middelpuntvliedende kracht slingert ons steeds verder weg. De Duitse Jan Ole Gerster denkt daar duidelijk ook zo over en vat dat gevoel zeer sfeervol samen in zijn debuutfilm Oh Boy.

Niko Fischer (babyface Tom Schilling uit Crazy) heeft zijn studies rechten stopgezet zonder dat zijn ouders daar iets over weten, en dwaalt nu doelloos rond in Berlijn. Bevooroordeelde psychologen, overgeëmotioneerde acteurs en andere karikaturen kruisen zijn pad en hij weet er zich geen raad mee. Al wie ooit met de handen in het haar heeft zitten piekeren over de vraag ‘Wat wil ik?’ zal zich dankbaar herkennen in de besluiteloze Niko. En zijn enige houvast, een kop koffie, is nergens te vinden.

De ontbrekende verhaallijn is op geen enkel moment een gemis, die zou zelfs gekunsteld aanvoelen. Niko neemt in het begin afscheid van zijn vriendin en dat is dat. Geen scenariotrucjes om daar een love story uit te puren. Enkel een aaneenschakeling van lachwekkende, absurde en tegelijk herkenbare ontmoetingen. Een bezoekje aan een drugsdealende tiener die bij zijn omaatje woont levert bijvoorbeeld een grappige en aandoenlijke scène op, en zo zit de film vol hartverwarmende momenten.

Gerster moest duidelijk zijn ei kwijt over de moderne tijd en doet dat grappig genoeg in zwart-wit, onderstreept met een oude jazz soundtrack, waardoor een mijmerend stadsportret ontstaat.  Door de persoonlijke en ingetogen aanpak zal Oh Boy onder de radar van het grote publiek blijven en dat is spijtig, want er zijn al zo weinig pauzemomenten in onze hectische tijd.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.