Review: The Congress

the congress

The Match Factory

Rating: ★★☆☆☆

Ari Folman liet na Waltz with Bashir een belofte na om een bijzondere niche op te vullen, namelijk die van de  betere geanimeerde langspeelfilm. Behalve Marjane Satrapi (Persepolis) zijn er namelijk maar weinigen die het grote scherm anderhalf uur boeiend weten te houden met ‘getekende figuurtjes’. Waltz with Bashir was een loodzwaar autobiografisch verhaal over de Libanese burgeroorlog, maar in een ontroerend mooie en realistische animatiestijl. Herbekijk bijvoorbeeld maar eens de scène waarin een soldaat door een kogelregen danst. Dus The Congress moest torenhoge verwachtingen inlossen, sowieso een onmogelijke opdracht.

The Match Factory

Folman koppelt in The Congress opnieuw het kritische aan het creatieve. Hij wijst beschuldigend naar de filmwereld, de digitalisering daarvan, de bezetenheid van een eeuwig jong uiterlijk en het marionettenspel waar acteurs moeten in opdraven. In dat opzicht is The Congress een zeer integere film, maar Folman had de artistieke teugels meer mogen vieren. Na het eerste realistische gedeelte van de film explodeert een psychedelische animatiebom. Zelfs een bioscoopscherm lijkt te klein om de fantasiewereld met zijn overdaad aan kleuren en details op te vangen.  Zoals hoofdpersonage Robin Wright zelf zegt: ‘ I look like I’ve been drawn by a genious designer on a bad acid trip.’ Dat vat het mooi samen. Want slecht is de animatie niet, maar tot aan de rand van de kitsch en erover.

The Match Factory

Dat gezegd zijnde, blijft er nog het verhaal dat in grillige sprongen vooruit schiet. De bevallige Robin Wright speelt zichzelf als gefaalde actrice na teveel slechte keuzes in haar carrière. Dat vergt natuurlijk lef en dwingt respect af. Zo begint The Congress veelbelovend met klassebak Harvey Keitel als Wrights agent die haar over een uniek voorstel vertelt om haar carrière te redden. Het fictieve filmbedrijf Miramount wil haar volledig scannen, fysiek en emotioneel, zodat ze zelf nooit meer hoeft te acteren. Die aartsmoeilijke keuze lijkt een krachtig uitgangspunt, maar dan slaat de film om in  een op hol geslagen animatietrip. Haar tekenfilmversie belandt in een hallucinante wereld waar iedereen kan zijn wie hij maar wil. Het verhaal slingert alle kanten op, gespijsd met flauwe humor (‘You’re Robin, right?’), onbedoeld lachwekkende scènes (Jon Hamm en Wright halen een vliegtuig neer, gevolgd door een potje seks), en potsierlijke sprongen tussen de echte en de fantasiewereld.

Zo probeert Folman op stuntelige wijze zijn punt te maken: blijf trouw aan jezelf. Dat heeft hij zelf duidelijk ook gedaan bij het maken van deze film, maar het levert helaas niet per se goede cinema op. Net als in Waltz with Bashir hoor je een bloedmooie soundtrack van Max Richter, maar die redt de film niet.

 

 

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.