Waarom The Canyons belangrijk is

IFC Films

IFC Films

Ik heb de film The Canyons niet bekeken. Niet enkel door het feit dat ik geen enkele positieve recensie las, maar ook omdat Paul Schrader, noch Lindsay Lohan, noch onderbetaalde pornoacteurs me echt kunnen verleiden. Schrijver Bret Easton Ellis vestigt echter graag de aandacht op het aparte productieproces van de film. Dankzij crowdfunding en de goede wil van de betrokken partijen kwam de film tot stand voor een magere $ 250.000. En dat zonder te moeten onderdoen voor andere festivalpaardjes qua production value.

IFC Films

De voorvechters van dit systeem hebben natuurlijk wel een punt. Zonder de last van een hoog budget, een logge constructie van studio’s, castingbureaus, acteursvakbonden en ander Hollywoodfranjes, kan je als filmmaker veel sneller werken. Het systeem gunt artiesten ook een grotere creatieve vrijheid zonder te moeten vrezen voor een financiële kater. Schrader en co mogen anderzijds niet denken dat ze het warm water hebben uitgevonden. Regisseurs als Robert Rodriguez (Planet Terror) en Neil Marshall (Dog Soldiers) hanteren dat systeem al langer.

Whether it’s a good movie or not, whether people like it or not, I think the fact that it got made is important and should be interesting for filmmakers.

Het is wel zo dat het filmlandschap wel aan verfrissing toe is. Grote studio’s hebben het al lang niet meer voor het zeggen, en het publiek haalt zijn neus niet meer op voor exploitation. De downloadcultuur in gedachten houdende, is het ook waarschijnlijk dat de duizelingwekkend hoge budgetten van internationale producties niet langer houdbaar zijn. Op een dag zullen producenten beseffen dat de loonbriefjes van Hollywoodacteurs hun investering niet meer waard zijn. In die zin is het werken met onbekende of aan lager wal geraakte acteurs niet eens zo’n raar idee. Wie gelooft dat een sterk script en geloofwaardige acteurs het geheim zijn van goede cinema, zou trouwens al lang niet meer mogen vasthouden aan het vaste recept.

Here are a bunch of people that are talented, good and believe in what they’re doing. They’re getting together for the sake of making a movie and nothing more. I don’t think you can beat that.

RCV Film Distribution

Een interessante illustratie is de Japanse productie Shall We Dansu? van Suo Masayuki. De man organiseerde een veiling van zijn project en werkte zonder teveel moeite en op relatief onafhankelijke basis een uitmuntende dansfilm/romantische komedie af. Acht jaar later zag Miramax er wat in en smeet er Richard Gere, J-Lo en 50 miljoen USD tegenaan. Shall We Dance? (US) is geen slechte film, maar de financiële vergelijking met de veel goedkopere en originelere Japanse versie spreekt boekdelen. Met andere woorden: een regisseur die per jaar negen slechte films maakt en één goeie, bouwt meer op dan een regisseur die één film om de drie jaar maakt die misschien goed is.

Ik zal me nog steeds niet wagen aan The Canyons, maar ik deel het enthousiasme van low-budget-believers wel van harte.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.