Tyrannosaur: Uitstervende woede

Imagine

Rating: ★★★★☆

Bij Britse kitchen sink drama’s is het moeilijk om niet te denken aan Ken Loach. Zijn sociaal realisme groeide doorheen de jaren tot een stijl op zich en schiep een donker beeld van het leven voor de kleine man in Groot-Brittannië. Gelukkig speelt Paddy Considine ver genoeg van Loach’ terrein met zijn regiedebuut Tyrannosaur en koos hij meer voor de individuele psychologie van zijn personages dan voor de sociale aanklacht.

Imagine

Tyrannosaur is de lange versie van Dog Altogether, een kortfilm van Paddy Considine uit 2007. Joseph (Peter Mullan) is een oudere weduwnaar met frequente drinkbuien en geweldsuitbarsting. Hij is nijdig op alles en iedereen en elk excuus om de boel kort en klein te slaan is goed. Een ontmoeting met de diepgelovige maar mishandelde Hannah (Olivia Colman) geeft hem de moed om te proberen grip te krijgen op zijn zelfdestructieve leven en niet in te gaan op zijn moorddadig instincten.

 

Imagine

It’s dark altogether… It’s dárk!

Twee waarschuwingen zijn hier op hun plaats: Op papier klinkt Tyrannosaur veel deprimerender dan het in werkelijkheid is. Waar sociale drama’s de actie en het acteerwerk onderkoeld houden om het publiek ook een bredere kijk op de situatie te geven volgt Considine meer het pad dat Shane Meadows (Dead Mans Shoes) insloeg; de emoties (onmacht en woede vooral) worden zonder veel remmingen geuit en slaat moeiteloos over naar het publiek. En hierop volgt de tweede waarschuwing: Paddy Considine aarzelt niet te choqueren. Al van het begin van de film aan maakt hij al duidelijk dat zowel fysiek als verbaal geweld niet gemeden zal worden en het de uitbarstingen van Joseph blijven de hele film door een bedreiging, ook al verlangt onze dierlijke kant voortdurend naar keiharde wraak.

 

Imagine

Peter Mullan is het ondertussen al gewoon om de agressieve dronkenlap te spelen, maar zijn rol van Joseph is meer dan een update van de anonieme alcoholicus uit My Name is Joe van Loach. Zelfhaat is zelden tastbaarder geweest dan wanneer Joseph vertelt aan Hannah hoe hij zijn obese, zieke vrouw mishandelde. Olivia Colman staat moeiteloos haar mannetje tegenover Mullan en zou wel eens de revelatie van het jaar kunnen blijken.

Tyrannosaur is inhoudelijk verrassend dynamisch. Voorspelbaar in zekere zin, maar minder fatalistisch dan je van het genre zou verwachten. De fotografie kent enkele mooie momenten doorheen de film en de soundtrack is efficiënt onopvallend maar de hele film draait toch rond het voortreffelijke acteerspel van de beide hoofdacteurs.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.