We’re a virus with shoes: 20 jaar RIP Bill Hicks

American The Movie

American The Movie

In 2014 vieren we de “zjubilee” van tal van klassiekers. Chinatown, The Terminator, The Godfather: Part II: stuk voor stuk meesterwerken om dit jaar opnieuw (en opnieuw) van te genieten. 2014 is jammer genoeg ook een jaar om stil te staan bij een minder heuglijk feit. Dat voor één keer minder met film te maken heeft. Alhoewel*. 20 jaar geleden stierf namelijk één van de grootste en meest relevante stand-up comedians aller tijden: Bill Hicks. En dat op de gruwelijk jonge leeftijd van 32 jaar. Net als uw recensent. Die dit nu pas ontdekt. En zijn bewondering voor de man meteen met nog een keer of 8 vermenigvuldigd ziet. Minstens.

Good evening, my name is Bill Hicks. I’ve been on the road now doing comedy 12 years, so, uh, bear with me while I plaster on a fake smile and plow through this shit one more time. … I’m kinda tired of traveling, kinda tired of doing comedy, kinda tired of staring out at your blank faces looking back at me, wanting me to fill your empty lives with humor you couldn’t possibly think of yourselves.

American The Movie

Je leest het: Hicks was niet echt de meest menslievende of commercieel ingestelde, euh, mens. En zo zag hij er ook nooit uit. En waarom zou hij ook. Maar als we bijvoorbeeld enkel maar naar ons eigen taalgebied kijken dan stellen we vast dat alle Agnews, Maassens, ja zelfs Teeuwens stuk voor stuk schatplichtig zijn aan deze rauwe en compromisloze profeet, die toevallig ook nog nét grappig genoeg was om een avond lang zijn publiek een geweten te schoppen zonder het weg te jagen.

Zoals we uit zijn eersteklas biopic America: The Bill Hicks Story (*zie je wel!) ontdekken, voelde de uit Texas afkomstige Hicks zich op al heel jonge leeftijd klaar voor het podium. Hij klom er op toen hij amper 16 was, en hij zou er nooit meer afkruipen. Al van in het begin bleek zijn stokpaardje het blinde geloof in al zijn vormen en facetten. Religie uiteraard, maar ook die hersenspoelende bak genaamd televisie moest en zou er keer op keer aan geloven. En als het eens niet over die twee thema’s ging, dan trok hij tekeer tegen ons compulsief consumentengedrag, of tegen de anti-tabaks- of anti-drugs-lobbyisten. Om nog maar te zwijgen over zijn gruwelijke hekel aan de banaliteiten van Rick Astley en New Kids on the Block die op de toenmalige radiozenders de weg versperden voor de echte muziek, gemaakt door mensen die hun ziel nog niet hadden verkocht voor een miljoentje meer of minder. Het waren dan ook (eind) de jaren tachtig en man moet die man afgezien hebben!

People say to me, “Oh, Bill, leave them alone. They’re so good, and so clean-cut, and they’re such a good image for the children.” Fuck that! When did mediocrity and banality become a good image for your children? I want my children listening to people who fucking ROCKED! I don’t care if they died in pools of their own vomit! I want someone who plays from his fucking heart!

Nee, Bill was niet meteen de vrolijkste Frans. Maar ook al had hij een grondige hekel aan zowat 99% van de mensen rondom hem heen, hij had toch een groot hart voor het leven zelf. Alleen vond hij dat we het met z’n allen net iets te stompzinnig en banaal, net iets te onpersoonlijk en ondoordacht aan het inkleden waren. En dus voelde hij zich keer op keer geroepen om ons dat op zijn eigen sarcastische wijs in te peperen. Dus ook al bleek hij daardoor maar een vijftal jaar écht succesvol, wat hij in die korte periode voor ons heeft achtergelaten, daar zullen nog vele generaties na de onze hun ogen, oren en geesten kunnen van open trekken. Waarvoor dank.

Bill Hicks

The world is like a ride in an amusement park, and when you choose to go on it you think it’s real because that’s how powerful our minds are. The ride goes up and down, around and around, it has thrills and chills, and it’s very brightly colored, and it’s very loud, and it’s fun for a while. Many people have been on the ride a long time, and they begin to wonder, “Hey, is this real, or is this just a ride?” And other people have remembered, and they come back to us and say, “Hey, don’t worry; don’t be afraid, ever, because this is just a ride.” And we … kill those people. “Shut him up! I’ve got a lot invested in this ride, shut him up! Look at my furrows of worry, look at my big bank account, and my family. This has to be real.” It’s just a ride. But we always kill the good guys who try and tell us that, you ever notice that? And let the demons run amok … But it doesn’t matter, because it’s just a ride. And we can change it any time we want. It’s only a choice. No effort, no work, no job, no savings of money. Just a simple choice, right now, between fear and love. The eyes of fear want you to put bigger locks on your doors, buy guns, close yourself off. The eyes of love instead see all of us as one. Here’s what we can do to change the world, right now, to a better ride. Take all that money we spend on weapons and defenses each year and instead spend it feeding and clothing and educating the poor of the world, which it would pay for many times over, not one human being excluded, and we could explore space, together, both inner and outer, forever, in peace.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: ,

Comments are closed.