FFG: Tien legendarische Scorsese songs (2)

Warner Bros.

Warner Bros.

Wanneer je dit leest zit de veertigste editie van Film Fest Gent er weer eens op. Centrale figuur was dit jaar Martin Scorsese. Omdat “de grootste Amerikaanse cineast ooit” met enkel Taxi Driver en Mean Streets op het programma maar magertjes bedeeld was, geef ik je ook in dit tweede deel het nodige kijk- en luistervoer mee uit het rijke verleden van deze wandelende filmencyclopedie.

5. Janie Jones – The Clash (Bringing out the Dead)
In dit deel mag er gerust een tandje hoger geschakeld, en waarom niet meteen twee tandjes, zoals met dit nummer van The Clash? Bringing out the Dead wordt vaak over het hoofd gezien als het over “een film van Scorsese” gaat, en scoorde ook niet echt aan de kassa. Onterecht, want met thema’s als schuld en verlossing, religie en misdaad is deze film wel degelijk een Marty grand cru. Ook wat de muziek betreft, want buiten The Clash vind je verder op de soundtrack een heerlijk onsamenhangende mix terug van rock, R&B en reggae.

4. My Way – Sid Vicious (Goodfellas)
In het vorige deel verwees ik al naar Frank Sinatra en ook dit nummer doet denken aan de crooner (aan wie Scorsese binnenkort trouwens een biografie zal wijden). Alleen is het ook nu weer niet Sinatra zelf, maar wel iemand anders die één van z’n meest beroemde nummers brengt. En om de lijn compleet door te trekken werd ook dit nummer niet voor en zelfs niet door Sinatra geschreven, maar wel door de Fransman Claude François. Al heette het in het Frans wel Comme d’Habitude. Voor de filmversie van het origineel ben ik trouwens verplicht je door te verwijzen naar Podium, alwaar onze Benoit Poelvoorde een duet aan gaat met Cloclo. Maar we wijken af.

Rewind dus naar deze versie, en wat voor één. Ook Henry Hill (Ray Liotta), de verrader uit Goodfellas, deed het duidelijk volledig op zijn manier en dus zou Sinatra als slotnummer compleet op zijn plaats zijn geweest. Omdat hij echter niet met de maffia wou geassocieerd worden (nice try Frank!), verbood hij Scorsese z’n nummer te gebruiken. Geen Sinatra dus, maar wel een vadsige Sid Vicious, en eerlijk? Ik zou me geen beter slotakkoord kunnen voorstellen voor dit kleine meesterwerk.

3. Gimme Shelter – The Rolling Stones (The Departed)
Ok, genoeg geleuterd, tijd om de Stones op je los te laten. Als er namelijk één band is die er in Scorsese’s films boven uit torent, dan is het wel degelijk dit groepje oude mannen uit Londen. Getuige bijvoorbeeld ook de legendarische introductie van Robert De Niro’s Johnny Boy in Mean Streets op de tonen van de al even legendarische intro van hun Jumpin’ Jack Flash. Qua intro’s ben ik er trouwens nog altijd niet uit welke beter is, maar ik ben uiteindelijk toch voor Gimme Shelter gegaan, al was het maar dat dit nummer, en dus ook haar beruchte intro, voorkomt in maar liefst drie Scorsese films. Naast The Departed hoor je Mick en co namelijk ook van hun gat geven in Goodfellas en Casino. En waarom dan wel Departed en niet die andere twee flms, hoor ik je misschien vragen? Twee redenen: Jack Nicholson en de beste openingszin ooit.

2. Be my Baby – The Ronettes (Mean Streets)
We lopen bijna naar het einde toe van dit overzicht en dus keren we beter nog even terug naar waar het voor Scorsese allemaal begon. Naar mijn persoonlijke favoriet Mean Streets meer bepaald. Dit openingsnummer van The Ronettes (dat de dames wellicht beter kennen uit die andere film) geldt als ultieme voorbeeld voor andere souldeuntjes als Please Mr. Postman (The Marvelettes) of I Love You So (The Chantels), om er maar een paar te noemen. Naast soul vind je ook de nodige porties onversneden bluesrock terug in de vorm van, uiteraard, The Rolling Stones, en ook Cream en Eric Clapton.

Het laatste genre dat je op de tracklist terugvindt is dat van de populaire Italiaanse volksmuziek van die jaren. Minder bekend voor ons, maar daarom niet minder passend voor het realistische beeld dat van de kleine criminelen uit Mean Streets wordt geschetst.  Scorsese baseerde deze film én diens soundtrack namelijk op zichzelf en op de wereld waarin hij woonde. Uit de open ramen van de verschillende appartementen van zijn New York hoorde hij een even uiteenlopende muzieksmaak uit de boxen knallen. Hij besloot deze muzikale mix in z’n film te integreren en schreef zich op deze manier de filmannalen in.

1. Chips – Ricochet Biscuit (Mean Streets)
Last but not least is een understatement van jewelste voor dit nummer en deze scène van een stomdronken Harvey Keitel die zich op een privé feestje (en met een camera op de buik gebonden?) een weg richting toog probeert te banen. Het resultaat is cinefiele genialiteit, geconcentreerd in 1 minuut en 31 seconden.

Tot slot nog even dit: Voor wie door het bekijken van al deze fragmenten zin gekregen heeft in Scorsese op groot scherm heb ik goed nieuws.  Tot eind januari 2014 kan je elke zondagmiddag terecht in CinéPalace van het MIAT. Meer info over de vertoningen vind je hier. Ook de muziekdocumentaires van de grootmeester kan je nog meepikken. Hiervoor verwijs ik je graag door naar onze vrienden van KASKcinema.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.